Remember when you were a kid? Your biggest worry was, like, if you get a new shirt or a brand new shoes on your birthday or if your parents give you your one weeks "baon" or just enough for a day. Or your only focus is just to play and play harder. 

Being an adult? Totally overrated. 

I mean seriously, most of us are fooled by fancy clothes, red shoes, brand new car, credit cards, late night parties, great sex, and the no parents telling you what to do and what not to do thingy. 

Adulthood is responsibility. 

This letter R really sucks. Really, really sucks. 

As adults, we need to do things to survive. We need to earn a living to pay our monthly rental. If you are a teacher, educating little ones means you are shaping the future of our nation by molding this little ones into a better adult in the future. Talk about responsibility. As an HR person, holding employees personal and confidential information is a big responsibility, hello? If you're a bus/jeepney driver or a even pilot, the lives of your passengers is in your hands. Responsibility, right?

Responsibility doesn't go away. Even when we were still young and past the age of childhood, responsibility never stops and cannot be avoided. Eerie part about responsibility? When you screw up. Either some people make faces on us or we suffer the consequences. Big time. 

But still, adulthood has its perks. I mean, fancy clothes, cars, parties, one hot great sex, and the no-parent-telling-you-what-to-do. That's, pretty damn good. 


Sometimes we need to get hurt for us to heal. We need to get wounded to experience pain. Sometimes we need to get lost for us to get direction. We sometimes need destruction, damaged or broken for us to understand how to build ourselves and be created anew, stronger, better and different. 

Personally, fear befalls me when I am broken and shattered. I became fragile and easily distracted. I lost direction. I lost control of my decisions and always jump into every opportunity that comes my way. I want to keep away from that feeling of loneliness and hurt and so I easily dive into anything that comes along whatever it takes.

I envy those who have that guts to be strong despite and inspite of what situation they are into. I admire those who still believe that there is someone out there who firmly believe with all their faith that someone is always ready to save them from their misery.

I do believe, but I just don't know how to start.

I can hear that little child inside me calling and just waiting for my answer. But my answer seems unclear. Indefinite. 

Maybe this is the way to be completely bounded by love and protection so in the future that lightning of brokenness fall on me... I will become numb and strong. Better. Different. Stronger. 

The Sipit Love Story

We found love in a hopeless place right? So the story below is a very unusual story about a girl and a boy hanging in a tenter (Sampayan in Tagalog). 

Let's just name the lovers Shing and Julius. The ever sweet lovers.

THE LOVERS: Shing (Orange Clip) and Julius (Maroon Clip)

Shing and Julius were together for over three years now. They promise to love each other till death separate them apart. One day, Shing met Rodney (Gray clip). Equally handsome as Julius but more mature about everything. Shing and Rodney became friends and in a short period of time, something blossomed between them. An unexpected love.


Few more months and so Shing finally felt love over Rodney. She thinks Rodney is the right guy for her. So she finally confronted Julius and tell her the truth. And so Julius, was devastated and broken. He decided to let her go as she wanted Shing to be happy. He was crying over the lost of her beloved Shing but beyond the hurt he was curious about this guy Rodney. He's wondering what are the qualities that Rodney have that he don't have. He want Shing back and so he befriended Rodney thinking that he can get the love of his life back.


Shing, saw the effort of Julius and was so impressed by the actions and the sacrifices just to win her back. Shing felt bad about what she did to Julius. Shing felt the love she felt before with Julius, but at the same time have the same feeling and love over Rodney. Shing needs to decide whether to renew the love for Julius, her lover for 6 years, or to be with this handsome yet mysterious guy Rodney, whom she just barely knew.


Shing, decided to be with Rodney and experience a different kind of love to the man she just knew. Julius on the other hand just looked at them, on the other side of the tenter, jealous and hurting. He doesn't know what to do. His jealous over something and he felt there is something wrong about whats going on between them. He knew there is something wrong... with him and how he feels. He has this mysterious and weird feeling about Rodney.

Then one day... Julius talked to Rodney. 


Rodney broke in tears in front of Shing...

Shing on the other hand was confused about whats happening. Then right in front of her is Julius and Rodney holding each others hand telling her that they love each other and just realized after what happened to their relationship.

So Shing was left alone and hurting.

In the Midst of the Storm

Weeping may tarry for the night, but joy comes with the morning. - Psalm 30:5

Our country faced another very difficult situation. We were again flooded and some of our Kababayans were affected by this unfortunate event. Despite the wrath of Maring washed out the things we build, our houses and some of us lost our loved ones yet we stand still and remain faithful to the one who sits on the throne, GOD. 

I remember the song by Bob Fitts, entitled You are so Faithful that says:

In the midst of the storm
Through the wind and the wave
You'll still be faithful
When the sun refuse to shine and the time is no more
You'll still be faithfull
You'll still be faithfull, Lord.

I believe that everything happens for a reason. And I also believe that if something has been taken from us, greater things will be given. 

I may not be able to help those who are in need during this tragic moment but by prayers and petition and solemn supplication, I am able to help them by God's grace and mercy. 

We are a survivor and we always win, every step of the way. We keep on fighting until victory is ours. We never quit because we are winners. And we always find time to smile  even on the hardest situations, its our way of making things light and easy. Maybe that's the reason why I believe that "It's More Fun in the Philippines."

Be reminded that there is someone greater than the things we see and feel. That someone will surely never let us down. And that someone is God.

Some may trust in horses, some may trust is chariots BUT we will trust in the name of our GOD.

God bless good people!

Left Behind

Bitbit ni Andrea ang basang tuwalya at batya na may maligamgam na tubig. Inabot niya ito kay Noel. Piniga ni Noel ang tuwalya at pinahid sa noo at mukha ni Claire. Palaisipan pa rin kay Andrea kung sino si Claire sa buhay ni Noel. Nilinis ni Noel ang dumi at tuyong dugo sa mukha ni Claire. Maganda si Claire. May pagka mestisa siya. May luha sa mga mata ni Noel habang nakatitig sa tulog na Claire. 

"Noel?" Ang tanong ni Andrea. 

"Halos isang taon ko siyang hinanap. Ang buong akala ko patay na siya. Hindi ko alam kung anong nangyari sa kanya. Hindi ko alam kung bakit bigla siyang nawala nang walang paliwanag.
"Noel, anong ugnayan meron kayo ni Claire?" Ang matapang na tanong ni Andrea. 

"Si Claire ay... siya ang... kasintahan ko."

"Huh!?"..Pano nangyari...?

"Andrea, hayaan mo muna ako magpaliwanag. Mahirap din sa akin ito. Hindi ko inaasahan na makikita ko siya sa ganitong sitwasyon." 

"Sige ipaliwanag mo Noel. Ipaintindi mo sa akin ang lahat. Handa akong makinig sayo. We have all the time in the world." 

"Isa si Claire sa mga napili na sumama sa isang pagsaliksik ng bagong pamamaraan sa paggamot ng isang sakit na nagsimula sa bansang Africa. Dalubhasa si Claire sa agham ng isip, kaya napasama siya sa grupo ng mga Doktor at Siyentipiko na pumunta pa sa bansang iyon. Habang nasa Africa siya ay patuloy ang komunikasyon naming dalawa. Hanggang isang araw, nabanggit niya na na-assign sila sa isang liblib na lugar. Dahil sa mahirap ang koneksiyon ng internet ay baka daw mahirapan siyang makipag komunikasyon sa akin. Matapos nun ay dalawang beses sa isang buwan na lang ang paguusap namin hanggang sa isang araw wala na akong narinig sa kanya." Pagsaad ni Noel.

"Pitong buwan ang lumipas wala pa rin akong narinig na balita galing sa kanya. No emails... no calls..." Pagpatuloy ni Noel.

"Hanggang isang araw nakatanggap ako ng sulat galing sa kanya. Nabanggit niya sa sulat ang mga ginawa nila doon sa Africa, ang mga nangyari sa kanila, ang pag-asa na sana magkasama kaming dalawa, ang pag gunita niya sa mga araw na andito pa siya. Malungkot ang kanyang liham at tila ba nagpapaalam siya. Saad din sa sulat na iyon ang isang balitang matagal ko nang kinatatakutan. Isang balitang hindi ko kinayang tanggapin." Saad niya.

"Anong balita yun Noel?" Pag usisa ni Andrea.

"Balita na hindi na siya makakabalik sa bansa at kailangan kalimutan ko na siya, tanggapin na kahit kailan ay hindi na kami magkakabalikan pa." Malungkot na saad ni Noel.

"Andito na siya at magkasama kayo. Magiging masaya din kayo." Dugtong ni Andrea.

"Pano kami magiging masaya kung ganito ang nangyayari sa mundo. Wala nang pag-asang lumigaya sa kalagayan natin Andrea. Mamamatay tayong puno ng takot at balot ng kaba. Kaya kung sino man ang may kasalanan sa dilubyong ito ay sana nakamtan nila ang kanilang gusto. Kung malaman ko kung sino ang may dahilan ng pangyayaring ito ay hindi ko mapapatawad." Galit na saad ni Noel.

Hindi napigilan ni Andrea na yakapin si Noel para pagaanin ang loob nito. 

"Noel..." Bulong ni Andrea habang mahigpit na niyayakap si Noel.

Naghahati ang damdamin ni Noel. Nalilito sa kanyang nararamdaman. Ginantihan niya ng yakap si Andrea ngunit ang kanyang mga mata ay nakatitig sa natutulog na si Claire. Napansin ni Noel ang paghikbi ni Andrea. 

"Bakit ka umiiyak, Andrea?" Malungkot sa tanong ni Noel.

"Umiiyak ako dahil masaya ako. Masaya dahil nagbalik na ang mahal mo. Ngayon may dahilan ka na para mabuhay. May rason kana na harapin ang bawat bukas dahil kasama mo na siya." Patuloy na pag iyak ni Andrea.

"Andrea, hindi kita iiwanan. Kasama ka namin na harapin ang bawat bukas." Pangako ni Noel.

"Hindi ganun kadali Noel." Pagtutol ni Andrea.


"Dahil sa bawat minuto na iniisip ko na mawawala ka sa akin, ay bawat minuto ding pinapatay at dinudurog ang puso ko. Noel, aaminin ko sayo na..."

Bago pa magpatuloy si Andrea sa kanya sinasabi ay nagisi si Claire...

"Noel?" Pagtawag ni Claire.

"Claire, andito ako. Kamusta na ang pakiramdam mo?"

"Ayos lang ako. Wag ka magalala sa akin. Wala nang oras kailangan niyo na umalis dito. Maghanap kayo ng matataguan. Magtago kayo sa lugar na maliwanag. Lugar na nasisikatan ng araw. Lumayo kayo sa mga madidilim na lugar." Mabilis na pagsasalita ni Claire.

"Claire, anong ibig mong sabihin? Bakit mo sinasabi sa amin ang mga yan?" Pagusisa ni Noel.

"Wala nang oras. Kailangan niyo na umalis." Pagsigaw ni Claire.

"Ngunit Claire, di kita pwede iwanan dito. Tama na yung nagkalayo tayo minsan. Ayaw ko na malayo ulit sayo." 

"Noel, iwanan mo na ako dito. Kung mahal mo ako palayain mo na ako. Mas magiging masaya ka na wala ako, na malayo sa akin. Masasaktan ka lang kung kasama mo ako. Kaya please umalis na kayo." Pagmamakaawa ni Claire.

"Claire... Bakit mo ako tinutulak palayo sayo."

"Noel, mahal na mahal kita ngunit hanggang dito na lang tayo." Saad ni Claire.

"Andrea, pakitali ako sa kama. Itali mo ang kamay at paa ko bilis." 

Nalilito si Andrea sa mga sinasabi ni Claire, ngunit kailangan niya gawin. Pinigilan siya ng galit na si Noel...

"Noel, hayaan mo na ako. Wala nang oras." Pagmamakaawa ni Claire.

"Noel, kapag di niyo ako itatali ilang oras mula ngayon ay magiging kagaya nila ako. Magiging walang saysay ay lahat ng ito. Kailangan mo gawin para sa inyo ni Adrea at sa ibang tao na nagtatago dahil sa takot." Pagpatuloy ni Claire.

"Bakit? Paano?"

Inabot ni Claire ang isang maliit na bag na nakatago sa aparador. Laman nito ay isang tape recorder, isang medisina at isang liham na para kayNoel. 

"Kung gusto mo magkaroon ng kasagutan sa mga tanong mo, pakinggan mo ang tape recorder na yan. Naglalaman yan ng lahat ng mga nangyari sa amin sa Africa at sa kung ano angpinagmulan ng dilubyong ito." Saad ni Claire.

"At Noel, basahin mo ang liham na ito. Dapat sana ay ipapadala ko sayo ito ngunit walang pagkakataon dahil sa mga nangyari sa amin." Malungkot sa saad ni Claire.

"Claire, pano ka magiging gaya nila? Hindi ko maintindihan." Nalilitong tanong niNoel.

"Simple lang, wag niyo hayaang magkaroon kayo ng sugat sa kahit saang parte sa inyong katawan. Isang chemical virus ang nagkalat sa hangin na maaring ikakontamina ng inyong cells. Kapag napasok ng virus na ito ang inyong katawan sa papamagitan ng sugat, magiging kagaya nila kayo." Paliwanag ni Claire.

"Ibig sabihin nito ay may sugat ka? Saan ang sugat mo baka maari pang gamutin." Pagpipilit ni Noel.

"Noel, please hayaan mo na ako. Humanap ka na nang pantali sa kabilang kwarto. Please..." Pagmamakaawa ni Noel. 

Walang nagawa si Noel kundi sundin ang gustong mangyari ni Claire. Habang naghahanap ng pantali si Noel ay kinausap ni Claire si Andrea.

"Andrea, wag mong pabayaan si Noel. Alam ko na may gusto ka sa kanya. Narinig ko ang usapan niyo kanina. Alam ko na mahal mo siya."

"Claire..." Pag singit ni Andrea.

"Wag kang magalala, naintindihan ko. Mahal na mahal ko siya ng buong buhay ko ngunit hanggang dito na lang kami Andrea. Alagaan mo siya at mahalin ng tapat. Mas maayos na din ang ganito. Alam ko magiging masaya kayo. Im giving you my blessing and prayers." Naiiyak na saad ni Claire.

"May isang hiling ako Andrea. Sana ay sa atin na lang muna ito. Ipangako mo na gagawin mo lahat ng sasabihin ko." 

"Ano yun?" 

Ibinulong ni Claire ang mga sinabi niya kay Andrea nang naabutan sila ni Noel. Niyakap ni Andrea ng mahigpit si Claire habang umiiyak ito at ganun din si Claire kay Andrea. Lumapit si Noel sa kanila at sabay na niyakap ang dalawa. 

"Sige na bago umalis na kayo habang may oras pa. Itali niyo ang kamay at paa ko at siguraduhing hindi ako makakawala. Bilis.." Pagutos ni Claire.

Itinali nina Noel at Andrea si Claire ng mahigpit. Matapos nito at niyakap at hinalikan ni Noel si Claire para magpaalam. Humagulgol sa pagiyak si Noel dahil sa ayaw niyang iwanan si Claire. Ilang minuto pa ay nagiba na ang itsura at boses ni Claire.

"Umalis na kayooo!" Sigaw ni Claire.

Habang palabas sila ng kwarto at may mga Taong Gala na din nakaharang sa labas. Kaya minabuti nilang umakyat sa kisame para doon dumaan. Sa bawat kwarto na kanilang madaanan ay may mga Taong Gala na nakaabang. Mainit...masikip... Hirap sila sa paghinga ngunit patuloy sila sa pag gapang...Nang biglang bumagsak ang pinapatungan nila.

Bumagsak silang dalawa sa magkahiwalay na kwarto at tuluyan nang nawalan ng malay...


The Ride

Do you know where you are going?

I always asked myself that question but I cannot find an answer. I see myself going in  a different directions for so many years. One road directs me to become ambitious, so focus and self centered while the other, me as a free-spirited human being, one who is happy-go-lucky, never care about what tomorrow brings. 

Funny as it may sound but choosing the right road to travel is a tough one. We do not know if the road we will choose will lead us into someone that we want to be or will give us what we are looking for. We do not know what lies ahead. All we know is that feeling of assurance that what we choose is the right one for us. And so, we travel that road. And we start to hope that our journey to that road will reach our destination.

But you know what, who cares about the destination. What matters is the journey and the joy and fun while traveling. That will make us a better person. The stumbling blocks, road blocks, and the dirty path will make us a better person. That will make the ride more enjoyable.

After all... its not the destination that matters, its the ride.

So, which road do you think I chose?


Lugmok sa hapis na karagatan
Hila-hila sa kailaliman ng karukhaan
Isang barkong lulan ang pag-asa na maasahan
Byahe ay palayo sa buhay na kinasadlakan

Inabot ang kamay ng kapitang sakay
Maamo ang mukha at may kapayapaang taglay
Batid ko ang kanyang pagkadalisay
Pagtitiwala at pag-asa ay muling nabuhay

Sumalipadpad sa karagatang walang katiyakan
Ngunit pag-asa ay naramdaman
Pasasalamat at kaluwalhatian
Sayo lamang ilalaan

Domino Effect

Alam mo yung nadamay ka lang dahil sa palpak na nagawa ng ibang tao.

Yung nadali ka dahil sa may maling ginawa ang kasama mo sa trabaho. Pak one pak ol.

Yung hindi ka naman talaga dapat kasama sa pagagalitan, pero since pinagalitan yung isang ka-team mo. Pinagalitan na din kayong lahat.

Alam mo yung isang tao lang ang dapat makarinig ng masasakit na salita pero nakadinig ka pa din ng masasakit na salita dahil nasa isang room lang kayo, at para hindi rin masyadong obvious na siya lang ang pinaparinggan.

Yung  dapat may overtime sana kayong lahat, pero since yung isang kasama mo eh ang lakas mag-OT pero wala namang ginagawang trabaho. Walang output. Damay ka sa policy na hindi pwedeng mag-OT nang hindi nagpapaalam kahit dati walang paalam na nangyayari. Wasak ang kumikitang kabuhayan.

Alam mo yung, hindi ka dapat kasama sa nahold-up pero since nakasakay ka din sa jeep na hinohold-up, eh damay ka na.

Yung isang kasamahan mo sa trabaho naiinis at nagagalit sa boss mo. At the end of the day, galit ka na din sa boss mo kahit wala ka naman dapat ikagalit. Tapos na share mo na din sa ibang tao sa paligit mo ang galit mo kaya pati sila galit na din kahit hindi nila nila kilala yung kinaiinisan mo.

Yung sobrang down mo tapos nag share ka ng mga problema sa kaibigan mo, tapos biglang down na din pakiramdam niya. At dahil mahilig ka mag share ng problema sa mga friends mo pati friends mo down na din dahil mahal ka nila at dinadamayan ka sa iyong kalungkutan.

Yung tipong hindi naman talaga bawal mag power nap sa opisina niyo pero dahil sa sobrang lakas humilik ng kasama mong natutulog ay ipinagbabawal na ang pag power nap sa station niyo.

Yung kapag masaya ka, tapos yung mga taong nakapaligid sayo ay masaya na din kahit may problema silang iniinda.

Maaring nadamay ka lang sa isang pangyayari o nasangkot ka sa isang sitwasyon na hindi ka naman talaga dapat involve. Domino effect ngang matatawag. Ngunit maaring umiwas at maaring hindi ka pwede ma involve. Maaring kahit natamaan ka ng at nadamay sa isang sitwasyon na hindi maganda, nasa sayo pa din kung pano mo gawing positibo ang lahat ng bagay. Ikaw at ako pa rin ang may hawak sa kung ano ang maaring mangyari sa hinaharap. Maari mo pa ring baguhin ang nangyari sa kasalukuyan.

Ika nga binigyan tayo ng free will, gamitin natin ito.

Eh kung yung jowa/asawa/partner mo hindi maswerte sa itsura, masasabi mo pa din bang domino effect kapag naging kamukha mo na siya? Sabi nga nila diba na kapag lagi mo kasama nagiging kamukha mo na.

Domino effect din ba?

Bahala ka na...

Copyright © 2013 ABoyNamedXander. Designed by Kurog.